Het laatste uur van de dag. Regen tegen de hoge ramen van het lokaal. In de gang het gedempte geroezemoes van een school die zich klaarmaakt om leeg te lopen.

Van Dijk staat voor de klas, zijn handen rusten op de rugleuning van zijn bureaustoel. De leerlingen buigen zich over een gedicht uit de literatuurbundel. Zijn blik blijft hangen bij één leerling: Youssef, derde rij van voren. Een half uur eerder had hij zijn stem verheven. ‘Als je nog één keer zo’n opmerking maakt, kun je vertrekken!’ De woorden klonken harder dan bedoeld. De leerlingen bogen dieper over hun boeken. Youssef haalde zijn schouders op.

Nu leest Van Dijk het gedicht voor. Zijn stem klinkt dun in het stille lokaal. Bij de bel slaat hij het boek dicht en legt de papieren recht. Stoelen krassen over de vloer. Tassen worden dichtgeritst. In enkele seconden is het lokaal leeg.

Alleen Youssef is er nog.

Hij zit nog op zijn plaats, zijn handen op de tas voor zich.

‘Wat is er?’ zegt Van Dijk.

De jongen kijkt hem aan.

‘Ik wil even wat zeggen, meneer.’

Van Dijk knikt.

‘U zei dat ik brutaal was. Dat was niet zo bedoeld.’

Van Dijk voelt zijn kaken verstrakken.

‘Wat jij zei klonk respectloos.’

De jongen verschuift op zijn stoel.

‘Ik snap dat het zo klonk. Maar die schrijver… hoe heet hij ook alweer?’

‘Hermans. Willem Frederik Hermans.’

‘Ja. Hermans. Hij zegt: “Ik ben niet verdwaald, maar weet van geen wegen.” Dat kan toch niet? Dus ik zei dat het onzin was. Ik dacht gewoon hardop.’

Stilte. Regen tegen het raam.

Van Dijk zegt niets. Hij kijkt naar de jongen, naar zijn handen op de tas.

‘Ik wilde dat gewoon even zeggen.’

Van Dijk knikt.

‘Maakt niet uit,’ zegt de jongen.

Hij pakt zijn tas en loopt naar de deur. Daar draait hij zich nog even om.

‘Ik vond het gedicht wel interessant.’

De deur valt dicht.

Van Dijk blijft staan. Op het whiteboard staan nog vage resten van een zin. Hij pakt de wisser en haalt hem eroverheen. Een waas blijft zichtbaar.

Versiegeschiedenis

Versiegeschiedenis